Uva Owoce Winogron.jpg Valor nutricional por cada 100 g Energía 69 kcal 288 kJ Carbohidratos = 15.69 g • Fibra alimentaria 0.9 g Grasas 0.16 g Proteínas 0.73g Agua no Alcohol no Cafeína no Retinol (vit. A) no μg (Expresión errónea: palabra «no» desconocida%) Tiamina (vit. B1) 0.069 mg (5%) Riboflavina (vit. B2) 0.07 mg (5%) Niacina (vit. B3) 0.188 mg (1%) Ácido pantoténico (vit. B5) 0.05 mg (1%) Vitamina B6 0.086 mg (7%) Ácido fólico (vit. B9) 2 μg (1%) Vitamina B12 0 μg (0%) Vitamina C 10.8 mg (18%) Vitamina K 22 μg (21%) Calcio 10 mg (1%) Hierro 0.36 mg (3%) Magnesio 7 mg (2%) Manganeso 0.071 mg (4%) Fósforo 20 mg (3%) Potasio 191 mg (4%) Sodio 3.02 mg (0%) Zinc 0.07 mg (1%) % de la cantidad diaria recomendada para adultos. Fuente: Base de datos de nutrientes de USDA. [editar datos en Wikidata] La uva es una fruta obtenida de la vid. Las uvas vienen en racimos, son pequeñas y dulces. Se comen frescas o se utilizan para producir agraz, mosto, vino, brandy, vinagre y pisco. Crecen agrupadas en racimos de entre 6 y 300 uvas.[cita requerida] Pueden ser negras, moradas, amarillas, doradas, púrpura, rosadas, anaranjadas o blancas, aunque estas últimas son realmente verdes y evolutivamente proceden de las uvas rojas con la mutación de dos genes que hace que no desarrollen antocianinas, siendo estas las que dan la pigmentación. Dicha sustancia impide la congelación de la fruta;1 también puede ser potencialmente fatal si es ingerida por perros.2 Como fruta seca se la llama pasa. La uva se recoge de la vid en España entre mediados de septiembre y finales de octubre. En el otro hemisferio del planeta la vendimia tiene lugar entre enero y febrero.
| Valor nutricional por cada 100 g | ||
| Energía 69 kcal 288 kJ | ||
| Carbohidratos | = 15.69 g | |
|---|---|---|
| • Fibra alimentaria | 0.9 g | |
| Grasas | 0.16 g | |
| Proteínas | 0.73g | |
| Agua | no | |
| Alcohol | no | |
| Cafeína | no | |
| Retinol (vit. A) | no μg (Expresión errónea: palabra «no» desconocida%) | |
| Tiamina (vit. B1) | 0.069 mg (5%) | |
| Riboflavina (vit. B2) | 0.07 mg (5%) | |
| Niacina (vit. B3) | 0.188 mg (1%) | |
| Ácido pantoténico (vit. B5) | 0.05 mg (1%) | |
| Vitamina B6 | 0.086 mg (7%) | |
| Ácido fólico (vit. B9) | 2 μg (1%) | |
| Vitamina B12 | 0 μg (0%) | |
| Vitamina C | 10.8 mg (18%) | |
| Vitamina K | 22 μg (21%) | |
| Calcio | 10 mg (1%) | |
| Hierro | 0.36 mg (3%) | |
| Magnesio | 7 mg (2%) | |
| Manganeso | 0.071 mg (4%) | |
| Fósforo | 20 mg (3%) | |
| Potasio | 191 mg (4%) | |
| Sodio | 3.02 mg (0%) | |
| Zinc | 0.07 mg (1%) | |
Según la Organización para la Alimentación y la Agricultura (FAO), la producción mundial de uva ocupa 75 866 kilómetros cuadrados. Aproximadamente el 71 % de la producción es usada para vino, 27 % consumo fresco y 2 % como frutos secos. Una parte de la producción de zumo de uva es usada como edulcorante para zumos distribuidos bajo los lemas sin azúcar añadido y 100 % natural. El terreno dedicado a las viñas crece anualmente alrededor de un 2 %.
La uva se cosecha preferentemente a finales de verano principios de otoño en los climas mediterráneos.
La siguiente tabla de los mayores productores de vino, muestra la correspondencia con las áreas dedicadas a plantación de viñedo:
| País | Área dedicada |
|---|---|
| España | 11 750 km² |
| Francia | 8640 km² |
| Italia | 8270 km² |
| Turquía | 8120 km² |
| Estados Unidos | 4150 km² |
| Irán | 2860 km² |
| Rumania | 2480 km² |
| Portugal | 2160 km² |
| Argentina | 2080 km² |
| Chile | 1840 km² |
| Australia | 1642 km² |
| Inglaterra | 1053 km² |
| ქვეყანა | ფართობი (კმ²) |
|---|---|
 ესპანეთი |
11,750 |
 საფრანგეთი |
8,640 |
 იტალია |
8,270 |
 თურქეთი |
8,120 |
 აშშ |
4,150 |
 ირანი |
2,860 |
 რუმინეთი |
2,480 |
 პორტუგალია |
2,160 |
 არგენტინა |
2,080 |
 ჩილე |
1,840 |
 ავსტრალია |
1,642 |
 სომხეთი |
1,459 |
| ადგილი | ქვეყანა | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  ჩინეთი |
8 038 703 | 8 651 831 | 9 174 280 | 9 600 000 F |
| 2 | აშშ |
6 629 198 | 6 777 731 | 6 756 449 | 6 661 820 |
| 3 | იტალია |
8 242 500 | 7 787 800 | 7 115 500 | 5 819 010 |
| 4 | საფრანგეთი |
6 101 525 | 5 794 433 | 6 588 904 | 5 338 512 |
| 5 | ესპანეთი |
5 535 333 | 6 107 617 | 5 809 315 | 5 238 300 |
| 6 | თურქეთი |
4 264 720 | 4 255 000 | 4 296 351 | 4 275 659 |
| 7 | ჩილე |
2 600 000 | 2 903 000 | 3 149 380 | 3 200 000 F |
| 8 | არგენტინა |
2 181 567 | 2 616 613 | 2 750 000 | 2 800 000 F |
| 9 | ირანი |
2 305 000 | 2 225 000 | 2 240 000 | 2 150 000 F |
| 10 |  სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა |
1 748 590 | 1 743 496 | 1 683 927 | 1 839 030 |
| — | მსოფლიო | 58 521 410 | 58 292 101 | 58 500 118 | 67 067 128 |
ყურძენი მდიდარია С, A, E და PP და B ჯგუფის ვიტამინებით, მინერალური მარილებით, ხილის მჟავებით, ფოსფორით, კალიუმით, კალციუმით, მაგნიუმით, გოგირდით, თუთიით, სპილენძით, მანგანუმით, რკინით, იოდით... ყველაფერი ეს მას აქცევს ენერგეტიკულ კოქტეილად, რომელიც მატებს ადამიანს ენერგიასა და სილამაზეს.
ყურძენი შეიცავს ანტიოქსიდანტებს - პოლიფენოლებს, მდიდარია E ვიტამინით. სწორედ ეს მოლეკულები პასუხს აგებს კანის მდგომარეობაზე, უმკლავდება თავისუფალ რადიკალებს და გვიცავს ადრეული დაბერებისაგან.
მისი რბილობი, ღვინისა და ვაშლის მჟავების წყალობით, საუცხოოდ წმენდს კანს და ასაზრდოებს მას სასიცოცხლო ტენით. დაჭყლიტეთ 3-4 მტევანი და გაიწმინდეთ სახე. წვენი გაიჩერეთ 10-15 წუთი და ჩამოიბანეთ ცივი წყლით.
ყურძნის წიპწის ზეთი აცოცხლებს და ახალისებს დაღლილი სახის კანს. 2-3 წვეთი ზეთი დაამატეთ ღამის მკვებავს და წაისვით სახეზე. ხოლო მისი მიღება, როგორც წამლისა, შეგიძლიათ მხოლოდ ექიმის დანიშნულებით.
ერთი ჭიქა ყურძნის წვენი ამარაგებს რა ორგანიზმს B ჯგუფის ვიტამინების დღეღამური ნორმით, ხელს უშლის დეპრესიას და ებრძვის სტრესს.
ყურძნით მკურნალობენ ცელულიტს, დამწვრობას, შეშუპებასა და ვენების ვარიკოზულ გაგანიერებას. მისი დახმარებით შეიძლება გაიწმინდოთ თირკმლები, ნაწლავები, ჩაიტაროთ ორგანიზმის საერთო მინერალიზაცია.
პოლიუჯერი მჟავები, რომელსაც ყურძნის წიპწები შეიცავს, ხსნის სისხლძარღვთა კედლებიდან ქოლესტერინის დანალექს.
ყურძენი საუკეთესო "კარდიოლოგია". შეიცავს ბევრ კალიუმს, კალციუმს, გლუკოზას და ამაგრებს გულის კუნთებს.
ყურძენი ძალიან სასარგებლოა გამოფიტული ნერვული სისტემისა და ქრონიკული დაღლილობის სინდრომის დროს, განსაკუთრებით მათთვის, ვინც მისდევს სპორტს, ვარჯიშის დროს უნარჩუნებს სიმხნევეს.
ყურძენი ააქტიურებს ნაწლავების პერისტალტიკას, შველის შეკრულობას. 1,5 კგ ყურძენი გაყავით 5 ულუფად და დღის განმავლობაში ჭამეთ. კენკრის მჟავები, ტანინი და ბალასტური ნივთიერებები კარგად წმენდს ნაწლავებსა და ღვიძლს.
La uva es un fruta que crece en racimos apretados. Su pulpa es blanca o púrpura y de sabor dulce. Se consume como fruta fresca o zumo, aunque su utilidad principal es la obtención de vinos. También se realizan conservas con ella. Contiene diversos minerales y vitaminas, y se piensa que tiene poderes antioxidantes y anticancerígenos.
Alimentación y nutrición
La uva se ha usado desde hace mucho tiempo por sus propiedades curativas. Es laxante y diurética, y resulta indicada en casos de debilidad o defensas bajas. También es un buen depurativo de la sangre y previene la osteoporosis.
El Fruto
La uva es un fruta que crece en racimos apretados. Su pulpa es blanca o púrpura y de sabor dulce. Se consume como fruta fresca o zumo, aunque su utilidad principal es la obtención de vinos. También se realizan conservas con ella. Contiene diversos minerales y vitaminas, y se piensa que tiene poderes antioxidantes y anticancerígenos.La uva es una fruta carnosa de forma redondeada que crece en racimos compuestos por muchos frutos. La piel puede ser verdosa, amarillenta o purpúrea, y la pulpa es jugosa y dulce, conteniendo varias semillas o pepitas.
Es una fruta conocida desde hace mucho tiempo por el hombre, y aunque se consume en fresco, su uso principal es la elaboración de vino. Cruda constituye una excepcional fruta de mesa, además de poder combinarse con otras frutas en macedonia. Gran parte de la producción se destina a la obtención de vinos y mostos, mientras que de sus semillas se extrae el aceite de pepita de uva. Mediante el secado de los racimos se logran las uvas pasas, y se conocen multitud de conservas de uva, como los granos de uva al caramelo, el jarabe de uva, uvas en alcohol y jalea de uvas.
Las uvas son un alimento que aporta minerales y vitaminas al organismo. Es una de las frutas con más hidratos de carbono, aunque su contenido calórico no es demasiado elevado. Contienen resveratrol, un compuesto antioxidante y anticancerígeno, y desde la antigüedad se le atribuyen diversas propiedades curativas.
La planta
La vid es una planta que se cultiva formando arbustos y que trepa gracias a unos zarcillos que se enroscan a otras plantas. Las hojas son grandes y lobuladas, y las flores son pequeñas y aparecen agrupadas en racimos. Botánicamente se distinguen varias especies de vides, todas ellas pertencientes al género Vitis, siendo Vitis vinifera la principal para vinificación.
La vid pertenece a la familia de las Vitáceas y al género Vitis. Es una planta trepadora que trepa gracias a unos zarcillos y que puede llegar a medir 17 metros si no recibe cuidados.
Sus hojas son alternas y lobuladas, formadas por cinco nervios principales y sirven para caracterizar las múltiples variedades. Las flores se agrupan formando racimos, y son de pequeño tamaño. Los pétalos se encuentran libres en su base y soldados en el ápice.
El fruto es una baya, que contiene semillas duras. El tamaño varía entre los 12mm y los 24mm, y varía según la especie. La forma puede ser esférica, elíptica, ovoide, cilíndrica o arqueada. El color varía entre verde amarillento y el rojo negruzco.
Botánicamente, el género Vitis se divide en dos secciones: Muscadinia y Vitis.
Sección Muscadinia: estas vides son originarias del sudeste de los Estados Unidos y del norte de México. Se conocen tres especies, todas de poco interés comercial: Vitis rotundifolia, Vitis munsoniana y Vitis mopenoi.
Sección Vitis: en este grupo se recogen las verdaderas vides. Existen numerosas especies dentro de esta sección. V. candicans, V. Longii y V. champinii son especies americanas usadas como portainjertos o patrones. V. labrusca es una variedad americana cuya fruta se usa para consumo en fresco y elaboración de jugos naturales. V. Caribaeae es una especie originaria de las zonas tropicales de América. En Venezuela se la conoce como ‘bejuco de agua’ o ‘agraz’. Otras vides de origen americano usadas como patrones son V. berlandieri, V. aestivalis, V. cordifolia, V. monticola, V. riparia y V. rupestris. No obstante, la especie de mayor importancia vinícola es Vitis vinífera, de la que proceden las principales variedades de uva usadas para vinificación.
La vid pertenece a la familia de las Vitáceas y al género Vitis. Es una planta trepadora que trepa gracias a unos zarcillos y que puede llegar a medir 17 metros si no recibe cuidados.
Sus hojas son alternas y lobuladas, formadas por cinco nervios principales y sirven para caracterizar las múltiples variedades. Las flores se agrupan formando racimos, y son de pequeño tamaño. Los pétalos se encuentran libres en su base y soldados en el ápice.
El fruto es una baya, que contiene semillas duras. El tamaño varía entre los 12mm y los 24mm, y varía según la especie. La forma puede ser esférica, elíptica, ovoide, cilíndrica o arqueada. El color varía entre verde amarillento y el rojo negruzco.
Botánicamente, el género Vitis se divide en dos secciones: Muscadinia y Vitis.
Sección Muscadinia: estas vides son originarias del sudeste de los Estados Unidos y del norte de México. Se conocen tres especies, todas de poco interés comercial: Vitis rotundifolia, Vitis munsoniana y Vitis mopenoi.
Sección Vitis: en este grupo se recogen las verdaderas vides. Existen numerosas especies dentro de esta sección. V. candicans, V. Longii y V. champinii son especies americanas usadas como portainjertos o patrones. V. labrusca es una variedad americana cuya fruta se usa para consumo en fresco y elaboración de jugos naturales. V. Caribaeae es una especie originaria de las zonas tropicales de América. En Venezuela se la conoce como ‘bejuco de agua’ o ‘agraz’. Otras vides de origen americano usadas como patrones son V. berlandieri, V. aestivalis, V. cordifolia, V. monticola, V. riparia y V. rupestris. No obstante, la especie de mayor importancia vinícola es Vitis vinífera, de la que proceden las principales variedades de uva usadas para vinificación.
Viña, vid y parra, ¿quién es quién? La diferencia exacta entre estos tres términos, que a muchos les parece que hace referencia a lo mismo, es una duda más habitual de lo que piensas. Ya sabrás que todas hacen referencia a esa maravillosa planta que fabrica las uvas que convertimos en vino, ¿no? Pero con matices muy importantes. Viña, vid y parra, ¿quién es quién? 0 En el post de hoy te decimos exactamente a qué hacen referencia cada una de estas palabras para que las uses de forma correcta. Cuando hablamos de viña hacemos referencia al conjunto de plantas. También lo puedes llamar viñedo y como habrás comprendido el error principal es llamar así a la planta en singular ya que hace referencia a la plantación. La viña puede estar formada por vid, parra o un porcentaje de ambas. Sin importar la especie que las formen. Pero, ¿qué diferencia a vid y parra? Súper sencillo, la forma de poda. La vid suele responder a la imagen mental que tenemos de las viñas. Un arbusto de media altura, que se limita a esta forma mediante la poda. Sin embargo, la parra suele responder a una vid asalvajada, a la que se le ha permitido aumentar su tamaño. La vid es una planta trepadora y sin las pautas de crecimiento marcadas por el hombre puede alcanzar hasta los seis metros de altura. Con la poda el viticultor consigue que la planta dé lo mejor de sí a sus frutos, concentrando su fuerza en las ramas más fértiles y dando unas uvas de mejor calidad.